Soms groeien koppels uit elkaar zonder ruzie, zonder drama. Er is een stilte gevallen, die wordt gevuld met de drukte van het dageljks leven. Drukke agenda’s, kinderen, werk en ergens onderweg raak je elkaar kwijt.
Maar samen de dansvloer op en ineens gebeurt er iets magisch. Geen woorden, geen discussies, alleen beweging.
Je moet elkaar weer aanvoelen, letterlijk. Wie leidt? Wie volgt? Je houdt elkaar vast en kijkt elkaar aan.
Tijdens de dansles communiceer je met je lichaam, je blik, je ritme. Het is een vorm van contact die verfrissend werkt, alsof je elkaar opnieuw leert kennen. En het mooiste? Je hoeft niet goed te kunnen dansen.
Juist het samen stuntelen, lachen en corrigeren brengt je dichter bij elkaar dan welk gesprek dan ook. Je leert opnieuw vertrouwen, ruimte geven en samen plezier maken.
dansen is geen wondermiddel, maar het is wél een uitnodiging om elkaar weer te ontmoeten. Niet als ouders, collega’s of huisgenoten, maar gewoon als twee mensen die samen bewegen op de maat van iets moois.